18+

Treść tylko dla pełnoletnich

Kolejna strona może zawierać treści nieodpowiednie dla osób niepełnoletnich. Jeśli chcesz do niej dotrzeć, wybierz niżej odpowiedni przycisk!

Michał wyskoczył z okna, bo gmina odmówiła pomocy

Mateusz Pilarczyk
– Burmistrz odebrał Michałowi  to co było najważniejsze – mówią państwo  Szymanowiczowie
– Burmistrz odebrał Michałowi to co było najważniejsze – mówią państwo Szymanowiczowie Waldemar Wylegalski
Dwudziestosześcioletniego Michała z Wielkiejwsi koło Buku w życiu spotkało wiele nieszczęść. Wypadek sprzed 13 lat pozbawił go marzeń o normalnym życiu. Winny był wadliwy rower, w którym pękły widełki. Producent, kiedy dowiedział się o wypadku, zamknął firmę. Odszkodowania nie było. W sądzie adwokat z urzędu spóźnił się z odwołaniem od wyroku.

W 2004 roku Michał zaczął uczęszczać na zajęcia terapii warsztatowej w Poznaniu. Jego szczęście nie trwało długo. W maju 2008 roku burmistrz Buku Stanisław Filipiak cofnął swoją decyzję, która pozwalała Michałowi dojeżdżać do Poznania razem z dziećmi niepełnosprawnymi z terenu gminy. Od tego czasu Michał spędza całe dnie w domu, a jego rodzice walczą z urzędem. We wtorek 23 marca Michał nie wytrzymał.

- On ma na piętrze domu swój pokoik i w nim siedział. Nic nie wskazywało, że cokolwiek może się stać - opowiada Czesław Szymanowicz, ojciec Michała. Tego feralnego dnia Michał był zdenerwowany i załamany. Przyjechali do niego kawalerowie maltańscy. Bardzo liczył na ich pomoc. Na to, że wreszcie będzie mógł wyrwać się z domu.

- Odmówili. Powiedzieli, że takimi schorzeniami, jakie ma Michał, się nie zajmują. Nie było szans na załatwienie transportu - dodaje z żalem ojciec.
- To był straszny cios dla syna. Powiedział: "Mamo, to jest kara boża" - przypomina sobie wydarzenia z feralnego wtorkowego popołudnia Ewa Szymanowicz.
Michał zjadł obiad i poszedł do siebie. Był przybity. Nagle w domu zadzwonił telefon. Zięć państwa Szymanowiczów powiedział, że Michał leży na chodniku. W ogóle nie myślał, że chłopak spadł, tylko że dostał ataku padaczki. Rodzice nie dowierzali. Nie wiedzieli, jak syn znalazł się przed domem, skoro siedział zamknięty w pokoju. - Krzyczał, że wszyscy go zawiedli, że nikt mu nie chce pomóc. W ogóle nie zdawał sobie sprawy, że wypadł. Myślał, że dopiero ma zamiar to zrobić - mówi przejęta matka.

Na miejscu szybko pojawił się ambulans. Karetka na sygnale pomknęła do szpitala przy ulicy Szwajcarskiej w Poznaniu. Diagnoza: dwa złamane kręgi, kolejne dwa naruszone. Na szczęście, rdzeń kręgowy nie został przerwany. Chłopakowi nie grozi paraliż.

- Strasznie się czułem, tak kiepsko. Wszedłem na krzesło. Do okna… I z okna... Po prostu załamanie - mówi Michał. Chociaż nie minął jeszcze tydzień od tragedii, dziś jest już w lepszej kondycji. - Długo się zastanawiałem. Wahałem się. Moje życie nie ma sensu, nikt mi nie chce pomóc, mam tak siedzieć cały czas w domu? Chciałem się zabić - wyznaje Michał.

Chłopak podobnie czuł się 30 maja 2008 roku. Wówczas do domu Szymanowiczów przyszło pismo od burmistrza Buku Stanisława Filipiaka. "Z przykrością informujemy, że nie będzie pan dowożony z dziećmi niepełnosprawnymi na zajęcia w Poznaniu".

- Burmistrz odebrał mojemu synowi to, co dla niego było najważniejsze. Michał stwierdził, że odtąd nie ma już po co żyć - wspomina ojciec. Była to konsekwencja przykrego incydentu, do którego doszło w busie. Według rodziców Michała, wynikało ono z zaniedbania opiekuna, który jeździł z dziećmi. Sprawa miała być wyjaśniona, ale nigdy nie doszło do konfrontacji. Decyzja burmistrza była zgodna z prawem, gdyż Michał nie podlega już obowiązkowi szkolnemu.

- Starałem się przekonać burmistrza. Parę razy byłem u niego. Próbowaliśmy przez różne organizacje, przez urząd wojewódzki, starostwo, przez posłów. Prosiliśmy o pomoc telewizję, ale burmistrz twardo się uparł - rozkłada ręce Czesław Szymanowicz.

- Podtrzymuję swoje wcześniejsze stanowisko. Pan Michał Szymanowicz nie jest uprawniony do dowozów. Rozumiem sytuację, ale kto będzie odpowiadał, jeśli coś się stanie w samochodzie? - broni się burmistrz Stanisław Filipiak.

Michał opowiadając o zajęciach w "Koniczynce", wyraźnie się ożywia. Na jego twarzy pojawia się przejęcie i zaangażowanie. - Były różne pracownie. Na jednej robiliśmy w glinie, na innej malowaliśmy. Mieliśmy też zajęcia gospodarstwa domowego. Była kuchenka, zmywarka, mikrofalówka, czajnik - wymienia skrupulatnie Michał pomimo bólu, który odczuwa w kręgosłupie. - Było co robić - dodaje chłopak.

Dwa ostatnie lata to walka rodziców o zapewnienie Michałowi niezbędnej terapii. Nie mają samochodu. Mama Michała jest również niepełnosprawna, a ojciec pracuje. Opieka społeczna zasugerowała, aby oddali syna do domu opieki. - Rozmawialiśmy z panią psycholog. Powiedziała, że to zły pomysł, żeby Michała gdzieś poza rodzinę wydawać. On potrzebuje być między ludźmi - mówi pani Ewa. Rodzice widząc męczarnie syna, sprawdzili jednak ofertę. W domu opieki najmłodszy pensjonariusz miał ponad czterdzieści lat, a miesięczny pobyt Michała kosztowałby prawie 4000 zł. Rodziny na to nie stać.

Michał garnie się tymczasem do ludzi. Chce być aktywny. Skończył liceum dla osób niepełnosprawnych we Wrocławiu. Przerwa w warsztatach sprawiła, że jego niepełnosprawność się pogłębia. Michał ma ograniczone pole widzenia. Cierpi na skoliozę oraz padaczkę bez aury - nigdy nie wiadomo, kiedy nadejdzie atak. Najgorsze jest, że w wyniku wypadku z 1997 roku uszkodzeniu uległa prawa półkula mózgu i jej część odpowiedzialna za wyobraźnię.

- Jakakolwiek przerwa w terapii działa na niekorzyść jej uczestników. Michał był zadowolony z zajęć i chodził na nie z chęcią - wspomina Maria Kamińska, prezes Stowarzyszenia "Koniczynka". Nie wiadomo kiedy Michał wyjdzie ze szpitala. Czeka na specjalny gorset. Musi przejść też długą rehabilitację. Powrót do zdrowia przyspieszyłaby informacja, że znalazł się ktoś, kto pomoże mu w pokonaniu bariery, która przez dwa lata była nie do przebycia, czyli 30 km z Buku do Poznania. Osoby, które mogłyby pomóc Michałowi, prosimy o kontakt.

Najnowsze informacje dot. koronawirusa

Wideo

Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych”i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Komentarze 6

Komentowanie artykułów jest możliwe wyłącznie dla zalogowanych Użytkowników. Cenimy wolność słowa i nieskrępowane dyskusje, ale serdecznie prosimy o przestrzeganie kultury osobistej, dobrych obyczajów i reguł prawa. Wszelkie wpisy, które nie są zgodne ze standardami, proszę zgłaszać do moderacji. Zaloguj się lub załóż konto

Podaj powód zgłoszenia

a
ala

Tak naprawdę nie ma prostych rozwiązań w tak skomplikowanych sytuacjach. Jeśli jednak chodzi o dziennikarski fach, to artykuł o Michale jest zwyczajnie tendencyjny. Szkoda, że autor nie pokusił się o rozwinięcie wątku "przykrego incydentu", z powodu którego burmistrz cofnął zgodę na dojazdy Michała. To - niestety - wiele wyjaśnia, a jako osoba organizująca dojazd dzieciom realizującym obowiązek szkolny burmistrz po prostu MUSI dbać o ich bezpieczeństwo. Ponadto z tego, co wiem Michał mógłby ponownie otrzymać zgodę na dojazd gminnym busem, gdyby podróżował z nim opiekun. No cóż - sytuacja nie jest prosta, ale na pewno nie jest tak, jak w swoim jednostronnym i nieobiektywnym artykule sugeruje autor.

s
ssssss

A gdzie byli rodzice jak był wypadek jeden a teraz drugi????????????????????
gdzie byli? nudzili się zamiast pilnowac dziecka

m
max

Kate chyba sama wypadła przez okno, tylko ktoś niezdrowy, nie znający życia osób niepełnosprawnych oraz ich opiekunów może napisac taki komentarz. Myślisz że gdzie żyjemy na zachodzie? Na razie to ciągle jeszcze wschód! Potrafimy krytykowac, to wychodzi nam najbardziej, gdy trzeba podac rękę, znikamy. Chciałbym dodac że niejednokrotnie opiekunowie potrzebują wsparcia i pomocy, to osoby które poświecaja swoje życie pomagając innym, a na swojej drodze napotykają wlaśnie takich ludzi jak, gorzej jest gdy takie osoby piastują publiczne stołki. Kate życzę Ci dużo zdrowia! Mam propozycję może jako pierwsza wyciągniesz ręke do Michała?

k
kate

To rodzina zamknela niewygodnego Michała w pokoiku na pietrze. Ten artykul to stek klamstw!!! Michal mogl jezdzic na warsztaty z niepelnosprawnymi dziecmi, gdyby jezdzil znim ktos jako opiekun (np. matka), ale widocznie nikomu w rodzinie na tym nie zalezalo!!! Stracil sens zycia bo czul sie samotny i opuszczony, przez kogo ?? Przez gmine?? Na to pytanie jego rodzina powinna sobie odpowiedziec!!! Zreszta kto zamyka w malym pokoiku na pietrze i zostawia bez opieki chlopaka, ktory w kazdej chwili moze miec atak padaczki i jest w ciezkiej depresji?? Michal za pewne potrzebowal pomocy i zrozumienia i tylko pozostaje pytanie gdzie byla wtedy jego tak liczna rodzina??

m
majster

W Buku to normalne, liczy się papierek i koniec.

m
madmax

A może rodzice Michała zamienią mieszkanie i przeniosą się do Poznania. Proste!

Dodaj ogłoszenie

Wykryliśmy, że nadal blokujesz reklamy...

To dzięki reklamom możemy dostarczyć dla Ciebie wartościowe informacje. Jeśli cenisz naszą pracę, prosimy, odblokuj reklamy na naszej stronie.

Dziękujemy za Twoje wsparcie!

Jasne, chcę odblokować
Przycisk nie działa ?
1.
W prawym górnym rogu przegladarki znajdź i kliknij ikonkę AdBlock. Z otwartego menu wybierz opcję "Wstrzymaj blokowanie na stronach w tej domenie".
krok 1
2.
Pojawi się okienko AdBlock. Przesuń suwak maksymalnie w prawą stronę, a nastepnie kliknij "Wyklucz".
krok 2
3.
Gotowe! Zielona ikonka informuje, że reklamy na stronie zostały odblokowane.
krok 3