18+

Treść tylko dla pełnoletnich

Kolejna strona może zawierać treści nieodpowiednie dla osób niepełnoletnich. Jeśli chcesz do niej dotrzeć, wybierz niżej odpowiedni przycisk!

reklama

Stare dzieci starszych rodziców - nie są bohaterami, są zmęczeni

Monika KaczyńskaZaktualizowano 
Opieka nad starszymi osobami wcale nie jest taka łatwa i kolorowa jak w reklamach 123rf
Praca, własne dzieci i starzy rodzice - wymagania, którym mogą sprostać tylko bohaterowie. Ale stawia się je wszystkim. Cena, którą płacą, jest wysoka. W Polsce od dzieci wymaga się opieki nad starymi rodzicami. Kiedy nadchodzi ten moment i starość lub choroby odbierają im samodzielność, zaczyna się problem. Czy dorosłe dzieci dają radę, czy nie? Jakie mają możliwości? O trudnych wyborach opiekunów - pisze Monika Kaczyńska

Kiedy Marta słyszy o biletach do kina za 5 zł dla seniorów, siłowniach na wolnym powietrzu i kawiarenkach, dostaje piany na ustach.

- Senioralia - sralia - tylko, że jak naprawdę trzeba się zająć starym człowiekiem, system jest bezradny - mówi i doskonale wie o czym.

W blokowym mieszkaniu na jednym z poznańskich osiedli mieszka z dwojgiem dzieci, a od kilkunastu miesięcy z dwojgiem schorowanych, niemal kompletnie niesamodzielnych rodziców. I jest na skraju wytrzymałości nerwowej.

- Nie miałam innego wyjścia - opowiada. - Musiałam ich wziąć do siebie. Ale to jest złe rozwiązanie. Nie wiem, jak długo to wytrzymam.

Marta należy do tzw. pokolenia kanapkowego. Sama dobiegająca 60. wciąż jeszcze pracuje, z jednej strony przytłaczana powinnościami wobec dorosłych, ale jeszcze nie żyjących samodzielnie dzieci, z drugiej - powinnościami wobec rodziców.

Opieka nad starszymi osobami wcale nie jest taka łatwa i kolorowa jak w reklamach

- To zupełnie nowe zjawisko - zwraca uwagę prof. Anna Michalska, socjolog z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. - Jest związane z wydłużającym się życiem. Pokolenie to nazywane również pokoleniem przegubowym podlega silnej presji z obu stron.

Dopóki starzy rodzice są względnie samodzielni, a dorosłe dzieci także żyją swoim życiem, wszystko jest w porządku. Gdy jednak starość lub choroby odbierają najstarszemu pokoleniu samodzielność, zaczyna się problem. I organizacyjny, i etyczny, i psychologiczny.

Dotyczy to coraz większej grupy osób. I z danych wynika, że w ciągu najbliższych lat będzie ona jeszcze liczniejsza.
- W Polsce wciąż rodzina znajduje się wysoko w hierarchii wartości - mówi prof. Anna Michalska. - Otoczenie oczekuje, że dzieci zajmą się rodzicami w podeszłym wieku, jakby oddając im trud, który włożyli w wychowanie. Zdawanie się w tej kwestii na instytucje jest wciąż oceniane negatywnie.

Na własnej skórze odczuły to dwie poznanianki, które opowiadają, jak radzą sobie ze zniedołężnieniem rodziców

Obawa przed negatywną oceną dalszej rodziny i przyjaciół to jedno. Druga sprawa to dostępność i jakość instytucjonalnej opieki. Oczekiwanie na miejsce w domu pomocy społecznej w dużym mieście trwa przeciętnie około roku. Czasem dłużej. Usługi opiekuńcze, świadczone w domu, maksymalnie przez 8 godzin dziennie bardzo często nie rozwiązują problemu. Ostatecznie więc odpowiedzialność za starych i niedołężnych spada na ich także, co tu kryć, starzejące się dzieci.

Gdy Marta skończyła pięćdziesiątkę, jej rodzice cieszyli się dobrym zdrowiem. Fakt, że mieszkali w oddalonym o ponad 200 kilometrów Wrocławiu, nie stanowił problemu. Stały kontakt telefoniczny, weekendowe odwiedziny raz na miesiąc i bratanek na miejscu, który w razie konieczności przyniósł cięższe zakupy czy dokonał drobnych napraw, załatwiały sprawę.

Kilka lat temu u matki Marty rozpoznano nowotwór. Wkrótce ojciec stał się bardziej roztargniony niż zwykle. Najpierw tłumaczono to stresem, później zmianami związanymi z wiekiem. Kiedy po raz kolejny siedem razy wychodził do kiosku i wracał z kolejnym egzemplarzem tego samego numeru gazety, a ze sklepu przynosił siódmą w ciągu dnia 20-dekagramową paczkę wędliny, stało się jasne, że sprawa jest poważniejsza. Badanie lekarskie tylko potwierdziły przypuszczenia - choroba Alzheimera.

Liczba chorych na chorobę Alzheimera czy z poważnymi, utrudniającymi codzienne funkcjonowanie zmianami wzrasta z wiekiem

Wraz z jej postępami Marta traciła kolejne części swojego życia. Zaczęło się od weekendów.
- W piątek po pracy wsiadałam w samochód i gnałam do Wrocławia - opowiada. - Tam prałam, sprzątałam, załatwiałam, co konieczne. Wracałam w niedzielę wieczorem, a w poniedziałek do pracy.

Ale sytuacja z każdym miesiącem była coraz gorsza. Choroba ojca Marty postępowała, a coraz mniej sprawna matka po kilku operacjach przestała dawać sobie radę.

- Nie była w stanie go upilnować. Znikał z domu, gdy była w toalecie, później przyprowadzali go obcy ludzie - wspomina Marta. - Wtedy, kiedy jeszcze to i owo kojarzył i był w stanie się podpisać, postanowiłam go ubezwłasnowolnić, choćby po to, by kiedy całkiem straci kontakt z rzeczywistością, móc umieścić go w domu pomocy społecznej.

Gdy o tym fakcie dowiedziała się dalsza rodzina, prawie Martę zlinczowała.
- Nasłuchałam się, że chcę się ojca pozbyć, że chodzi mi o jego mieszkanie. Wyrodna córka to było najłagodniejsze określenie, z jakim się spotkałam. Padały wiele gorsze - mówi kobieta.

Doroty, która przez trzy lata opiekowała się chorą na chorobę Alzheimera matką, wcale to nie dziwi.
- Oczekuje się od nas postawy heroicznej - twierdzi. - Tyle że nikt, kto tego nie przeżył, nie jest w stanie sobie wyobrazić, jaka to przytłaczająca odpowiedzialność.

Matka Doroty od ponad roku jest pensjonariuszką domu pomocy społecznej. Dorota odwiedza ją kilka razy w tygodniu. Czasem matka nawet ją poznaje. I choć starsza pani, gdy jeszcze częściej była świadoma, sama zdecydowała o przeprowadzce, okres oczekiwania na miejsce Dorota wspomina jak nieustający koszmar.

- Mieszkałyśmy po sąsiedzku - opowiada. - Kwestie techniczne - zakupy, sprzątanie, podawanie leków cztery razy dziennie to nie był problem. Tylko ten strach. Bałam się oddalić od domu, bo matka może mnie potrzebować. Co noc budziłam się kilka razy i biegłam do okna sprawdzić, czy pali się u niej światło. Po tym, jak o trzeciej w nocy zadzwonili sąsiedzi, że mama w koszuli nocnej stoi na klatce schodowej i nie może wejść do mieszkania, prawie w ogóle przestałam sypiać. Tylko dzięki ośrodkowi dziennego pobytu, do którego odprowadzałam mamę, mogłam w ogóle pracować. Ale i tak byłam u kresu sił.
Czego bałam się najbardziej? Że z jakiegoś powodu trafię do szpitala, a mama zostanie sama - bez opieki, bez leków, kompletnie zagubiona i bezradna - wyznaje. - Dopiero kilka miesięcy po przeprowadzce mamy do DPS-u, na nowo odkryłam spacery, spotkania ze znajomymi, wyjścia do kina. Zwyczajne rzeczy, które przez ostatnie lata były dla mnie niedostępne.
Wciąż jeszcze nie mogę uwierzyć, że znów mogę wrócić do domu, o której chcę. Jak nastolatka spuszczona z rodzicielskiego oka - śmieje się.

Najbardziej bałam się, że trafię do szpitala i matka zostanie bez opieki

Marta po pracy pędzi prosto do domu. Zajęcia sportowe, kurs językowy, koncerty skończyły się wraz ze sprowadzeniem rodziców pod własny dach. Zresztą nie tylko to. Do piwnicy trafił ulubiony fotel i kilka kartonów z książkami.

- Moje życie zostało zredukowane do 11 metrów kwadratowych - mówi. - Największy pokój oddałam rodzicom, bo w innym nie zmieściłoby się szpitalne łóżko dla ojca, stół z krzesłami i balkoniki dla obojga, dzięki którym mogą się poruszać. W drugim pokoju mieszkają synowie. Mnie został ten najmniejszy. Nie dość, że nie mam praktycznie własnego życia poza domem i pracą, to nawet nie mam swoich ulubionych mebli. Są dni, kiedy mam ochotę wyjść z domu i więcej nie wrócić. I najgorsze, że tak już będzie.

Z jednej strony presja społeczna, z drugiej działanie systemu opieki społecznej stawia takie osoby jak Dorota przed dramatycznymi wyborami. Choć zakładała, że prędzej czy później rodzicami będą musiały zaopiekować się instytucje, bo ona sama nie da rady, życie pokazało, że sprawa jest znacznie bardziej złożona.

- Ojciec i tak nie ma już kontaktu z rzeczywistością, nie sądzę, żeby w ogóle orientował się, gdzie jest - mówi Marta. - Ale matka, w żaden sposób niepogodzona ze starością, chorobą i ograniczeniami, jakie się z tym wiążą, nie godzi się na przeprowadzkę do domu pomocy społecznej. A ja przecież się nie rozdwoję. Żeby w ogóle się nimi zająć, muszę ich mieć w jednym miejscu. Jedyne możliwe to moje mieszkanie - dodaje zrezygnowana.

Liczba chorych na chorobę Alzheimera czy z poważnymi, utrudniającymi codzienne funkcjonowanie zmianami otępiennymi wzrasta wraz z wiekiem, Polacy żyją dłużej. Ale ostatnie lata życia większości upływają na zmaganiu się z chorobami.

- Medycyna przedłużyła człowiekowi życie - zauważa Dorota. - Ale dłuższe życie nie oznacza zachowania zdrowia. To, co nazywa się ofertą dla seniorów - te wszystkie kluby, kawiarenki, festiwale to propozycje dla sprawnych 60-70-latków. Tym o dwadzieścia lat starszym potrzeba opieki medycznej. A tej praktycznie nie ma.

Lekarze gerontolodzy to specjaliści rzadsi niż złoto. W liczącym blisko 850 tysięcy mieszkańców Poznaniu i powiecie poznańskim takich specjalistów jest zaledwie kilku. W całym Lesznie czy Koninie przyjmuje jeden taki lekarz. Nie ma też wielu wyspecjalizowanych opiekunów. Znalezienie kogoś, kto choćby na kilka godzin zostałby z chorym na Alzheimera, graniczy z cudem, o kosztach nie wspominając. A opiekujące się schorowanymi rodzicami dzieci też się starzeją. I też mają swoje, także medyczne potrzeby. I proste marzenia: urlop, zakupy bez obawy o to, co się dzieje w domu, wizyta u fryzjera. W Polsce to na ogół marzenia ściętej głowy.

- Gdybym wiedziała, że raz w roku mogę oddać rodziców na dwa, trzy tygodnie do ośrodka, w którym będą mieli opiekę i wyjechać do sanatorium...- rozmarza się Dorota. - Na Zachodzie takie rozwiązania są powszechne, u nas traktuje się je jak fanaberię. Poza tym są jeszcze moi synowie. Dotąd cierpliwie znoszą wszystkie uciążliwości i solidarnie na zmianę śpią na łóżku polowym. Ale jak długo? Czasem myślę, że spełniam obowiązek wobec rodziców ich kosztem - wyznaje.

Poczucie życia w potrzasku jest typowe dla pokolenia kanapkowego. W jego przedstawicielki (bo wciąż funkcje opiekuńcze spadają przede wszystkim na kobiety) miotają się między pracą, rodzicami a wnukami. Płacą za to wysoką cenę. Depresje, choroby układu krążenia i inne dolegliwości związane ze stresem sprawiają, że dzisiejsze 60-latki mogą być pierwszym pokoleniem żyjącym krócej niż ich rodzice. Uwalniając dzieci od swojej starości.

Flesz - nowi marszałkowie Sejmu i Senatu, sukces opozycji

Wideo

Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych”i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Komentarze 104

Ta strona jest chroniona przez reCAPTCHA i obowiązują na niej polityka prywatności oraz warunki korzystania z usługi firmy Google. Dodając komentarz, akceptujesz regulamin oraz Politykę Prywatności.

Podaj powód zgłoszenia

G
Gość
2019-06-12T09:17:02 02:00, kuzynkaB:

Może napiszę tak - z artykułu wynika jaką [wulgaryzm]gą jest opieka nad starszym rodzicem, rezygnacja z przyjemności swojego życia, kontaktów z przyjaciółmi, nieprzespane noce, sprzątanie, zakupy, podawanie leków, drżenie o nich. No cóż odwróćmy tę sytuację - matka rodzi dzieci - rezygnuje z pracy, przyjemności swojego życia, kontaktów z przyjaciółmi bo ma dzieci, nieprzespane noce, ciągle sprząta, taszczy zakupy do domu, w każdej sekundzie drży o swoje pociechy i też jest przemęczona i może też straciła zdrowie. A może dodam, że mogła swoje dzieci oddać do placówki, która instytucja przejąć trud wychowania jej pociech a sama żyła by swoim życiem. Opieka nad starszym człowiekiem jest tak samo trudna jak wychowywanie dzieci. Znam rodzinę, gdzie stara matka płaci swoim dzieciom za każdą rzecz, którą jej robią - a szkoda że ona nie wystawi im rachunku za ich wychowanie. Wiem, że są przypadki, że trzeba skorzystać i pogodzić się oddając rodzica do domu opieki. Komentarze osób, które również będą stare ale teraz się nad tym nie zastanawiają są dla mnie straszne. może na koniec zaznaczę, że opiekuję się 93 letnią matką - nie jest super ale nie wyobrażam sobie oddać jej pod inną opiekę.

15 sierpnia, 20:22, b.:

Tak? To chyba krótko się opiekujesz i zdalnie ... Może rozwiniesz temat, bo bardzo jestem ciekaw?

Opieka nad potomstwem jest czyms naturalnym, tak samo ich obrona w razie zagrozenia. Nawet u zwierzat tak jest. Widziales kiedys zwierze opiekujace swoim rodzicem? Opieka nad starszym czlowiekiem jest bardzo trudna bo sadzi sie jak dorosly a emocjonalnie i spolecznie jest jak dziecko.

G
Gość

mam 51 lat. Moi rodzice - ojciec 87, matka 72. Oboje w dobrym zdrowiu. Tyle, że oboje mieli "spokój" od rodziców w okolicach 48 lat. Oboje rodzice starają się ingerować w moje zycie, przez wywoływanie u mnie poczucia winy. Ile jeszce mam to znosić??? Inni członkowie rodziny odeszli w "przepisowym" terminie - 45-70 lat... a ja mam tak się męczyć jeszcze 10 -20 lat?? z nimi??? Zejdę prędzej niż oni :/

G
Gość
24 października 2018, 22:36, Zuza:

Zgodzę się,że na Zachodzie panuje bezduszność, jeżeli chodzi o opiekę nad rodzicami. Jestem pielęgniarką , pracuję w szpitalu, na co dzień widzę ile ludzi umiera samotnie w szpitalnym łóżku, często rodziny nawet po śmierci nie chcą przyjeżdżać żeby ostatni raz zobaczyć mamę i tatę. Chyba nie tak to powinno być...

Mam 27 lat i właśnie w moim życiu pojawiła się ta kwestia opieki, rodzice względnie jeszcze nie starzy 60 i 63 lata, na razie samodzielni ale w nie najlepszej kondycji zdrowotnej, oboje chorują na serce. .Ja obecnie mieszkam za granicą, mam dwójkę rodzeństwa starszego . Tak się poukładało,że wszyscy z domu się wyprowadziliśmy. Zaczęłam bardzo martwić się tą sytuacją, bo wiem, że problem na pewno pojawi się za parę lat, właściwie już teraz rodzice potrzebują drobnej pomocy np. przy jakiś większych porządkach,zakupach, mieszkają na wsi, sami w dużym domu. Marne są szanse, że moje rodzeństwo zamieszka z rodzicami, założyli rodziny, a ja jako,że najmłodsza czuję presję na moja osobę. Problem tkwi w tym, że nie wyobrażam sobie życia z moimi rodzicami, ponieważ są to osoby bardzo toksyczne. Prawdopodobnie moi rodzice nigdy się nie kochali, wiecznie kłócili, właściwie kłócą do dziś, żyją pod jednym dachem ale bez szacunku do siebie, razem ale obok. Wieczne niezadowoleni z życia, samotni, niespełnieni. Zawsze podchodzili bardzo krytycznie do mnie i mojego rodzeństwa. Mam do nich wiele żalu, ponieważ do dziś nosze mocny ślady zranienia przez nich. Powoli im wybaczam i mam teraz z nimi poprawną relację. Jednakże czuję że dopiero niedawno zaczęłam wychodzić na prosta, choć jeszcze wiele pracy przede mną. Niestety od mojego ostatniego urlopu gdy wyszedł temat podziału spadku rodziców, jak i opieki nad nimi nie mogę być spokojna :( Rodzice nie napierają na mnie bo wielokrotnie im powtarzałam, że nie chce zostać w rodzinnej miejscowości jednocześnie czuję , że bardzo tego oczekują. Nagle w mojej głowie pojawiła się wizja tego, że będę musiała porzucić swoje dotychczasowe życie , które może jeszcze nie wygląda tak jakbym tego chciała ale w dystansie od rodziców zdrowsze.

Zbieraj na mieszkanie i to szybko swoje to swoje ,a presja mentalna i tak przed Tobą przerabiałem to.

Pozdrawiam

G
Gość
2019-02-10T07:17:19 01:00, milet:

nie zaopiekuję sie moimi rodzicami nie z uwagi na moje własne zdrowie, ale z uwagi na nasze relacje, ponieważ moich rodziców od zawsze nie interesuje moje życie, wiecznie mają do mnie pretensje o to jaki jestem. nie otrzymałem od nich cienia akceptacji a zgromadzony majątek trzymają dla siebie, przez co ja zmuszony jestem do kredytu na wszystko od samochodu po mieszkanie, nie zamierzam dołożyć im złotówki na starość, nie mają siły odwiedzić mnie w mieście oddalonym o 150 km, ale na wycieczki po całej Polsce mają silę jeździć i za granicę też, są dla mnie w gruncie rzeczy odległymi emocjonalnie i nielubianymi przeze mnie ludźmi, to ja zawsze dzwonię, bywam u nich, jeśli będą niedołężni będą się utrzymywać ze swojego majątku, i ja ich na pewno do siebie nie wezmę, bo nawet teraz chociaż do niczego nie dokładają złotówki zawsze są pierwsi do krytykowania mojego życia, aktualnie po kłótni rozważa, zerwanie wszelkich kontaktów, skoro każdy ma radzić sobie sam, to po co udawać, że jesteśmy rodziną

13 maja, 18:22, Córeczka:

A w d... Z tym. Nie zamierzam jak ci których znam brać tabletki lub pić bo mamusia lub tatuś dają tak popalić. Tylko zarabiać ile się da i wypad do DPS. Najwyżej dopłacę. Dość tego. Moja koleżanka leczy się u psychiatry bo mamusia cyrkuje. U sąsiadów synowa brała leki. W końcu wyrzuciła na parter i koniec z łażeniem i gadaniem 24 g na dobę. Mojej mamusi dziś mokra szmatka przeszkadza. Wyrzuciłam z domu wszystkie jakie były. Jak jutro stwierdzi że telewizor nie wytarty to telewizor poleci. Największe przekleństwo to mieszanko z rodzicami.

Zgadzam się z Tobą...

G
Gość
2018-11-07T22:24:11 01:00, Gość:

Mam 60 cio letnich rodziców, ktorzy opiekują sie swoimi rodzicami. Moi rodzice nie mają czasu dla mnie i swoich wnuków. Sytuacja wygląda tak, że cała uwaga skupia sie na 90cio letnich osobach(lezacych, bez kontaktu), a nie na kilkuletnich wnukach,ktore chciałyby pojsc na spacer czy plac zabaw. Tragiczne to wszystko...Rodzice sami tracą zdrowie przy sztucznie przedłużonym życiu dziadków.

13 maja, 18:24, Ojo:

W krajach bogatych jest eutanazja. Cudowny wynalazek

Zgadzam się,ale powiedz to Polakowi to dopiero wyzwanie...

G
Gość

Magdalenka w Dusznikach Zdrój - sorki pomylilem sie

G
Gość

No ale tak w większości przypadków jest. Mój dziadek ma alzheimera i rodzice już sobie nie radzili pracując i mają nas na utrzymaniu. Teraz mieszka w Magdalence w Busku Zdrój i ma całodobową opieke ktorej wymagal, lekarzy i widac poprawe w jego wynikach

b
b.
2019-06-12T09:17:02 02:00, kuzynkaB:

Może napiszę tak - z artykułu wynika jaką mordęgą jest opieka nad starszym rodzicem, rezygnacja z przyjemności swojego życia, kontaktów z przyjaciółmi, nieprzespane noce, sprzątanie, zakupy, podawanie leków, drżenie o nich. No cóż odwróćmy tę sytuację - matka rodzi dzieci - rezygnuje z pracy, przyjemności swojego życia, kontaktów z przyjaciółmi bo ma dzieci, nieprzespane noce, ciągle sprząta, taszczy zakupy do domu, w każdej sekundzie drży o swoje pociechy i też jest przemęczona i może też straciła zdrowie. A może dodam, że mogła swoje dzieci oddać do placówki, która instytucja przejąć trud wychowania jej pociech a sama żyła by swoim życiem. Opieka nad starszym człowiekiem jest tak samo trudna jak wychowywanie dzieci. Znam rodzinę, gdzie stara matka płaci swoim dzieciom za każdą rzecz, którą jej robią - a szkoda że ona nie wystawi im rachunku za ich wychowanie. Wiem, że są przypadki, że trzeba skorzystać i pogodzić się oddając rodzica do domu opieki. Komentarze osób, które również będą stare ale teraz się nad tym nie zastanawiają są dla mnie straszne. może na koniec zaznaczę, że opiekuję się 93 letnią matką - nie jest super ale nie wyobrażam sobie oddać jej pod inną opiekę.

Tak? To chyba krótko się opiekujesz i zdalnie ... Może rozwiniesz temat, bo bardzo jestem ciekaw?

k
kuzynkaB

Może napiszę tak - z artykułu wynika jaką mordęgą jest opieka nad starszym rodzicem, rezygnacja z przyjemności swojego życia, kontaktów z przyjaciółmi, nieprzespane noce, sprzątanie, zakupy, podawanie leków, drżenie o nich. No cóż odwróćmy tę sytuację - matka rodzi dzieci - rezygnuje z pracy, przyjemności swojego życia, kontaktów z przyjaciółmi bo ma dzieci, nieprzespane noce, ciągle sprząta, taszczy zakupy do domu, w każdej sekundzie drży o swoje pociechy i też jest przemęczona i może też straciła zdrowie. A może dodam, że mogła swoje dzieci oddać do placówki, która instytucja przejąć trud wychowania jej pociech a sama żyła by swoim życiem. Opieka nad starszym człowiekiem jest tak samo trudna jak wychowywanie dzieci. Znam rodzinę, gdzie stara matka płaci swoim dzieciom za każdą rzecz, którą jej robią - a szkoda że ona nie wystawi im rachunku za ich wychowanie. Wiem, że są przypadki, że trzeba skorzystać i pogodzić się oddając rodzica do domu opieki. Komentarze osób, które również będą stare ale teraz się nad tym nie zastanawiają są dla mnie straszne. może na koniec zaznaczę, że opiekuję się 93 letnią matką - nie jest super ale nie wyobrażam sobie oddać jej pod inną opiekę.

O
Ojo
2018-11-07T22:24:11 01:00, Gość:

Mam 60 cio letnich rodziców, ktorzy opiekują sie swoimi rodzicami. Moi rodzice nie mają czasu dla mnie i swoich wnuków. Sytuacja wygląda tak, że cała uwaga skupia sie na 90cio letnich osobach(lezacych, bez kontaktu), a nie na kilkuletnich wnukach,ktore chciałyby pojsc na spacer czy plac zabaw. Tragiczne to wszystko...Rodzice sami tracą zdrowie przy sztucznie przedłużonym życiu dziadków.

W krajach bogatych jest eutanazja. Cudowny wynalazek

C
Córeczka
2019-02-10T07:17:19 01:00, milet:

nie zaopiekuję sie moimi rodzicami nie z uwagi na moje własne zdrowie, ale z uwagi na nasze relacje, ponieważ moich rodziców od zawsze nie interesuje moje życie, wiecznie mają do mnie pretensje o to jaki jestem. nie otrzymałem od nich cienia akceptacji a zgromadzony majątek trzymają dla siebie, przez co ja zmuszony jestem do kredytu na wszystko od samochodu po mieszkanie, nie zamierzam dołożyć im złotówki na starość, nie mają siły odwiedzić mnie w mieście oddalonym o 150 km, ale na wycieczki po całej Polsce mają silę jeździć i za granicę też, są dla mnie w gruncie rzeczy odległymi emocjonalnie i nielubianymi przeze mnie ludźmi, to ja zawsze dzwonię, bywam u nich, jeśli będą niedołężni będą się utrzymywać ze swojego majątku, i ja ich na pewno do siebie nie wezmę, bo nawet teraz chociaż do niczego nie dokładają złotówki zawsze są pierwsi do krytykowania mojego życia, aktualnie po kłótni rozważa, zerwanie wszelkich kontaktów, skoro każdy ma radzić sobie sam, to po co udawać, że jesteśmy rodziną

A w d... Z tym. Nie zamierzam jak ci których znam brać tabletki lub pić bo mamusia lub tatuś dają tak popalić. Tylko zarabiać ile się da i wypad do DPS. Najwyżej dopłacę. Dość tego. Moja koleżanka leczy się u psychiatry bo mamusia cyrkuje. U sąsiadów synowa brała leki. W końcu wyrzuciła na parter i koniec z łażeniem i gadaniem 24 g na dobę. Mojej mamusi dziś mokra szmatka przeszkadza. Wyrzuciłam z domu wszystkie jakie były. Jak jutro stwierdzi że telewizor nie wytarty to telewizor poleci. Największe przekleństwo to mieszanko z rodzicami.

m
milet

nie zaopiekuję sie moimi rodzicami nie z uwagi na moje własne zdrowie, ale z uwagi na nasze relacje, ponieważ moich rodziców od zawsze nie interesuje moje życie, wiecznie mają do mnie pretensje o to jaki jestem. nie otrzymałem od nich cienia akceptacji a zgromadzony majątek trzymają dla siebie, przez co ja zmuszony jestem do kredytu na wszystko od samochodu po mieszkanie, nie zamierzam dołożyć im złotówki na starość, nie mają siły odwiedzić mnie w mieście oddalonym o 150 km, ale na wycieczki po całej Polsce mają silę jeździć i za granicę też, są dla mnie w gruncie rzeczy odległymi emocjonalnie i nielubianymi przeze mnie ludźmi, to ja zawsze dzwonię, bywam u nich, jeśli będą niedołężni będą się utrzymywać ze swojego majątku, i ja ich na pewno do siebie nie wezmę, bo nawet teraz chociaż do niczego nie dokładają złotówki zawsze są pierwsi do krytykowania mojego życia, aktualnie po kłótni rozważa, zerwanie wszelkich kontaktów, skoro każdy ma radzić sobie sam, to po co udawać, że jesteśmy rodziną

e
eutanazja

eutanazja

G
Gosia

Obawiam się, że tych pielęgniarek chętnych do takiej pracy mało i będzie coraz mniej. Sama jestem. Za takie pieniądze jakie są proponowane w odniesieniu do obowiązków jak i warunki pracy, well.... Z pewnościa jeszcze wiele lat porzeba by coś sie zmieniło.

G
Gość

Mam 60 cio letnich rodziców, ktorzy opiekują sie swoimi rodzicami. Moi rodzice nie mają czasu dla mnie i swoich wnuków. Sytuacja wygląda tak, że cała uwaga skupia sie na 90cio letnich osobach(lezacych, bez kontaktu), a nie na kilkuletnich wnukach,ktore chciałyby pojsc na spacer czy plac zabaw. Tragiczne to wszystko...Rodzice sami tracą zdrowie przy sztucznie przedłużonym życiu dziadków.

Dodaj ogłoszenie

Wykryliśmy, że nadal blokujesz reklamy...

To dzięki reklamom możemy dostarczyć dla Ciebie wartościowe informacje. Jeśli cenisz naszą pracę, prosimy, odblokuj reklamy na naszej stronie.

Dziękujemy za Twoje wsparcie!

Jasne, chcę odblokować
Przycisk nie działa ?
1.
W prawym górnym rogu przegladarki znajdź i kliknij ikonkę AdBlock. Z otwartego menu wybierz opcję "Wstrzymaj blokowanie na stronach w tej domenie".
krok 1
2.
Pojawi się okienko AdBlock. Przesuń suwak maksymalnie w prawą stronę, a nastepnie kliknij "Wyklucz".
krok 2
3.
Gotowe! Zielona ikonka informuje, że reklamy na stronie zostały odblokowane.
krok 3