Wisława Szymborska: Robiła wszystko, żeby sukces nie zmienił stylu jej życia...

Stefan Drajewski
W Sztokholmie Wisławie Szymborskiej towarzyszyli między innymi Bogusława Latawiec (na zdjęciu z lewej) i Ryszard Krynicki, poeta, szef Wydawnictwa A5
W Sztokholmie Wisławie Szymborskiej towarzyszyli między innymi Bogusława Latawiec (na zdjęciu z lewej) i Ryszard Krynicki, poeta, szef Wydawnictwa A5 archiwum
Z Bogusławą Latawiec, o Noblu dla Wisławy Szymborskiej z okazji 15. rocznicy przyznania poetce tej prestiżowej nagrody i doktoracie honoris causa Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu rozmawia Stefan Drajewski

3 października 1996 świat usłyszał o Noblu dla Szymborskiej. Kilka tygodni później była Pani świadkiem uroczystości wręczenia nagrody poetce. Jak się Pani czuła w roli świadka i korespondenta "Głosu Wielkopolskiego" zarazem?
Bogusława Latawiec: Jak podwójny debiutant! Po raz pierwszy w życiu, łamiąc etykietę, fotografowałam z bliska króla i po raz pierwszy przesyłałam codzienne korespondencje do "Głosu...". Szymborska sama pomyślała o tym, żeby w moim pokoju hotelowym znalazł się faks.

Czym była dla Wisławy Szymborskiej ta nagroda?
Bogusława Latawiec: W Krakowie nazywają to "katastrofą". Gigantyczna odpowiedzialność za wszystko, co się odtąd napisze i powie. Ale Wisława potrafiła się pięknie w tej "katastrofie" zaprezentować, ocieplając - z wdziękiem - hieratyczność ceremoniału, gdy pomyliła kolejność ukłonów i uhonorowała nas, publiczność, przed monarchą oraz Szwedzką Akademią.

Na ile nagroda zmieniła jej życie?
Bogusława Latawiec: Robiła wszystko, żeby sukces nie wymusił na niej żadnej zmiany stylu bycia, sposobu ubierania się, spędzania wolnego czasu. Wyszła z tej próby zwycięsko.

Jak się przyjaźni z noblistką?
Bogusława Latawiec: Wielu podejrzewało, że już nie będzie to ta sama przyjaźń. Do noblistki trudno się było dodzwonić, jej prywatności strzegł sekretarz Michał Rusinek. A przecież tak jak nie zmieniła się jej poezja ani pod wpływem ustrojowej transformacji, ani z powodu Nobla, tak nadal trwają zwyczajne, te same co dawniej przyjaźnie. Szkoda, że na odległość, którą - między Poznaniem a Krakowem- powiększają kolejowe rozkłady jazdy.

Dzięki tej nagrodzie świat usłyszał również o Wielkopolsce, bo niemal w każdej informacji pojawiał się Bnin, miejsce urodzenia poetki.
Bogusława Latawiec: Jej więź z Wielkopolską jest głębsza, niż wynikałoby to z metryki. Choć ona zadecydowała o tym, że kilkanaście miesięcy przed Noblem poetka przyjęła godność honorowego doktoratu UAM (nigdy więcej żadnej innej uczelni nie dała się "uwieść").

Tak mówiła o tym w Auli UAM15 maja 1995: "Ale jakże miałam odpowiedzieć "nie" na gest tak serdeczny? Urodziłam się na ziemi wielkopolskiej, co oczywiście nie jest żadną moją zasługą - ale tutaj pracował mój Ojciec i jeszcze do niedawna żyli ludzie, którzy go pamiętali. Tutaj mam wielu bardzo mi drogich Przyjaciół, a oni chyba wiedzą, jak sobie cenię uczucie przyjaźni. I tutaj wreszcie, na tej ziemi odnajduję za każdym razem swoje pierwsze ujrzane w życiu krajobrazy. Widywałam i widuję wiele innych, bardziej malowniczych i efektownych. Ale cóż z tego. Tutaj było (i jeszcze jest, choć mniejsze) moje pierwsze jezioro, pierwszy las, pierwsza łąka i chmury. A to zalega w pamięci najgłębiej i chronione jest w niej jak wielka, uszczęśliwiająca tajemnica".

Tekst ukazał się 3.10.2011 r.

Wideo

Komentarze 4

Komentowanie artykułów jest możliwe wyłącznie dla zalogowanych Użytkowników. Cenimy wolność słowa i nieskrępowane dyskusje, ale serdecznie prosimy o przestrzeganie kultury osobistej, dobrych obyczajów i reguł prawa. Wszelkie wpisy, które nie są zgodne ze standardami, proszę zgłaszać do moderacji. Zaloguj się lub załóż konto

Nie hejtuj, pisz kulturalne i zgodne z prawem komentarze! Jeśli widzisz niestosowny wpis - kliknij „zgłoś nadużycie”.

Podaj powód zgłoszenia

W
Wirek

Pani Boguslawa dawno temu przybliżyła mi świat lieteracki ale liceum było im.Marcina Kasprzaka. Juz wiem,że zdolności literackie to Wielki Dar a dla beztalencia pisanie to piekło. Pani Renia statystycznie nie jest Polką ale kolaborantką katolickiej struktury i konfidentką, bo donosi na siebie w konfesjonale i parafianką w sensie perojatywnym

G
Gabriel

Reniu, która piszesz o "konfidentce o aparycji starszej poczciwej babuni.." - Ciebie sobie nawet wyobrazić nie chce. Abyś Ty chociaż trochę poczytała, to choć w instynkcie samozachowawczym, tych
głupot byś nie pisała. Ot taka polska bezinteresowna nienawiść! O właśnie! Jest taki wiersz Wisławy Szymborskiej..taki poczatek jego:
"Spójrzcie, jaka wciąż sprawna,
jak dobrze się trzyma
w naszym stuleciu nienawiść.
Jak lekko bierze wysokie przeszkody.
Jakie to łatwe dla niej- skoczyć, dopaść." Taki poczatek wiersza poczytaj, moze Ci sie cos w tej łepetynie poprzestawia...
No i to by bylo na tyle droga Reniu, czy Mietku , czy Jarosławie.

B
Basia

Szkoda, że tylko "trochę" poczytałaś o Jej przeszłości, a wierszy to chyba nie znasz, bo byłabyś zapewne nie tak "ciasno" myśląca.

r
renia

Trochę poczytalam o przeszłości Wislawy Szymborskiej i się trochę zaniepokoilam jej umilowaniem komunizmu.I taka osoba dostaje nagrodę Nobla?Taka mała konfidentka o aparycji starszej,poczciwej babuni

Dodaj ogłoszenie