Rocznica Powstania Warszawskiego: Wiedzieliśmy, że mamy rację

Mikołaj Woźniak
Rocznica Powstania Warszawskiego: To po prostu zryw. Wiedzieliśmy, że mamy rację i wygramy
Rocznica Powstania Warszawskiego: To po prostu zryw. Wiedzieliśmy, że mamy rację i wygramy Mikołaj Woźniak
Dodaj komentarz:
Udostępnij:
Krystyna Trzebiatowska ps. „Pączek” walczyła w Powstaniu Warszawskim. Kilka lat po wojnie przyjechała do Poznania, gdzie mieszka do dziś.

Rocznica Powstania Warszawskiego z apelem smoleńskim?
Nie, nie, nie. Dziękuję za coś takiego.

Uważa Pani, że pamięć o powstaniu jest dobrze pielęgnowana? Jak się traktuje kombatantów?
Mną Warszawa interesuje się, jak przysyła mi dyplomy i zaproszenia na bankiety. Na święta dostaję życzenia. Mogliby jeszcze od czasu do czasu pomóc materialnie (śmiech). Ale ja mam dobre dzieci, wnuki i nie narzekam. Chodzi o sam fakt.

Co najlepiej pamięta Pani z powstania?
Walczyłam w Legionowie, które wtedy było jeszcze osobną miejscowością pod Warszawą. Pamiętam pierwszego rannego, nie mogłam go opatrzyć. Kolokwialnie mówiąc - wszystko miał na wierzchu, a dookoła już strzelali.

Czyli była pani sanitariuszką?
Byłam wszystkim. Sanitariuszką, przyjmowałam korespondencję. Działałam w dywersji. Byłam też przy egzekucjach osób, które zdradzały powstańców. Po pierwszej nie jadłam przez trzy dni. W Legionowie nie było takiego powstania jak w Warszawie. Pierwsze dwa, trzy dni, spalenie niemieckich czołgów, a później nas oddelegowali. Tam gdzie mieszkałam, mieszkał też major, nasz opiekun. Zanosiłam mu listy i złapali mnie, kiedy przyszłam do domu się umyć. SS-mani i żołnierz z karabinem przyszli i zabrali mnie tak jak stałam.

Kiedy to było?
Dokładnie o szóstej rano, 15 sierpnia. Potem wieźli przez płonącą Warszawę do Pruszkowa. Chyba już bym nie żyła, bo byłam w kolejce do Oświęcimia. Ale była tam siostra, która roznosiła wodę. Powiedziała mi i koleżance - uciekajcie do ostatniego pomieszczenia, bo tu jest transport do Oświęcimia. Pobiegłyśmy i dostałyśmy się do innego obozu. Między Jeną a Buchenwaldem.

Jak wyglądało tam życie?
Na nagie ciało zakładano nam kombinezon. Dziś wyrwana ze snu jestem w stanie dokładnie przypomnieć sobie mój numer. Głód, zimno i praca w fabryce samolotów. Takie było życie. Jeden suchy chleb dostawaliśmy na tydzień. Starczał na dwa dni.

To jak udało się uratować?
Wypędzili nas do Buchenwaldu. SS-mani z psami. Wtedy Rosjanie zaczęli ostrzał obozu. Biegliśmy przez drogę w lesie. Były tam wykopane rowy przeciwpancerne, potknęłam się i wpadłam. Nie mogli mnie zauważyć, bo było pełno zestrzelonych gałęzi. Nagle zrobiło się cicho, wszyscy odeszli i usłyszałam głosy. To była kobieta i dwóch mężczyzn. Weszliśmy do niskiego lasku i tam przeczekaliśmy. Jeden z mężczyzn zabrał moją menażkę i poszedł gdzieś w nocy. Myśleliśmy, że nie wróci, ale przyszedł z żołnierzem niemieckim. Przyniósł zupę w menażce, ale Niemiec ciągle mówił, że mamy być cicho. Niedaleko byli inni niemieccy żołnierze. Kiedy na szosie zaczął się ruch, zorientowaliśmy się, że to Amerykanie.

I to oni was uwolnili?
Tak. Jak zobaczyli w jakim jesteśmy stanie to się przeżegnali. Podjechał jeep i zabrali nas do hotelu, który zajęli. Kiedy jechaliśmy, to widzieliśmy zabitych Niemców. Tych, którzy wcześniej byli koło nas.
Co było dalej?
Wywieźli nas do Bawarii, mieszkałam w zamku Göringa, ale zaczęłam chorować. Długi czas spędziłam w lazarecie. Później było już lepiej. Dostawaliśmy amerykańskie paczki. Były tam papierosy, które wymieniałam na czekoladę (śmiech).

Chociaż urodziła się Pani w Wilnie, to w Poznaniu mieszka już od kilkudziesięciu lat. Jakie więc były Pani powojenne losy?
Transportowali nas w różne strony. Z Polską było związane całe moje życie, więc chciałam wrócić. Przywieźli mnie do Koźla, a stamtąd do Częstochowy, bo mieszkała tam rodzina mojej macochy. Ją Rosjanie osiedlili w Śmiłowie pod Piłą. Zamieszkałyśmy razem. Później wyszłam dwa razy za mąż, a do Poznania przyjechałam, żeby się uczyć i pracować.

Łatwo było znaleźć pracę?
Gdzie nie poszłam, to okazywało się, że nie mogli mnie przyjąć. Utrudniali mi ze względu na przeszłość. UB przesłuchiwało mnie dwa razy. Dowiedziałam się, że w Społem jest praca. Był tam kolega z partyzantki. Obiecał pomóc. Napisałam do Bieruta, że jako młody człowiek nie miałam idei, tylko chcieliśmy walczyć z wrogiem. Po dwóch tygodniach dostałam odpowiedź, że powinno się mnie przyjąć. Przez 35 lat pracowałam w zakładach mięsnych.

Cyklicznie powraca dyskusja, czy Powstanie Warszawskie miało sens, czy było skazane na niepowodzenie. Jak wtedy rozpatrywali to powstańcy?
Myśmy wierzyli, a wręcz wiedzieli, że zwyciężymy. W naszym wieku każdy zrobiłby to samo. Chodziliśmy na komplety, zaprzyjaźniliśmy się, jeden walczył za drugiego. Byliśmy przekonani, że mamy rację.

Nikt nie myślał o poziomie przygotowania?
Tak na dobrą sprawę - kto miał to powstanie przygotować? Nasi dowódcy byli już leciwi. Czy dzisiaj nie ma niedociągnięć? Są wszędzie, również w wojsku. To był zryw. Jeden drugiego wciągał.

Teraz zrobiłaby Pani to samo?
Zdecydowanie tak.

Wideo

Komentarze 10

Komentowanie artykułów jest możliwe wyłącznie dla zalogowanych Użytkowników. Cenimy wolność słowa i nieskrępowane dyskusje, ale serdecznie prosimy o przestrzeganie kultury osobistej, dobrych obyczajów i reguł prawa. Wszelkie wpisy, które nie są zgodne ze standardami, proszę zgłaszać do moderacji. Zaloguj się lub załóż konto

Nie hejtuj, pisz kulturalne i zgodne z prawem komentarze! Jeśli widzisz niestosowny wpis - kliknij „zgłoś nadużycie”.

Podaj powód zgłoszenia

f
f
Co Ty..dzielisz Polskę na jakiś wschód i zachód,Polska jest jedna.
z
zynder
a to że opaskę na prawym ramieniu nosili to już nie
s
say69mat
Biorąc pod uwagę realia historyczne. Osoby odpowiedzialne za inicjację działań zbrojnych na terenie garnizonu warszawskiego AK. Miały zdecydowanie ograniczoną świadomość taktyczną i strategiczną. Można zatem przypuszczać, że kierowały się nie tyle elementem racjonalnym ile irracjonalnym.
s
say69mat
@pthet.pl;
Rocznica Powstania Warszawskiego: Wiedzieliśmy, że mamy rację

say69mat:
Problem polega na tym, aby rzeczone racje nie tyle potrafić głośno wyartykułować. Ile potrafić je baaardzo dobrze uargumentować. W innym wypadku koszta wydają się cokolwiek nieproporcjonalne do wagi wyartykułowanych poglądów. Oczywiście na płaszczyźnie wojny, jako formy dialogu społecznego. Realizowanego w praktyce społecznej, z wykorzystaniem ołowiu i kordytu.
Taki to naród, że rości sobie prawo do "świętej racji". A Słowo Boga jasno mówi, kto ma a kto nie ma racji. W przypadku, gdy sięgnięcie po broń - według tych co mają "rację" byłoby w 100% uzasadnione (obrona Pana Jezusa), on sam powiedział: "Lecz Jezus mu powiedział: Schowaj twój miecz, bo wszyscy ci, którzy chwytają za miecz, od miecza poginą. Czy myślisz, że nie mógłbym prosić Ojca, a On przysłałby Mi zaraz na pomoc więcej niż dwanaście legionów aniołów?" (Ewangelia Św. Mateusza 26; 52, 53)
Tak więc racji nie ma każdy, kto sięga po broń. Każdy.
Cel nie uświęca środków.
A ten, kto mówi, że jest chrześcijaninem, to tylko mówi.
x
x
to jest "z motyką na słońce", zginąć bez sensu. Logiki w tym nie ma żadnej. Obecnie politycy takie rozumowanie promują, bo przygotowują Polskę do bycia poligonem, a Polaków do bycia mięsem armatnim w ewentualnym konflikcie w naszym kraju.
a
abcd
Celem wojny nie jest śmierć za ojczyznę, ale sprawienie, aby tamci skurwiele umierali za swoją. gen. George Patton --- Nie bądźcie naiwni. Nie pozwólcie, aby półgłówki wysyłali was na przegrane wojny. Czytaj więcej: "Hańba i chwała – policzmy głosy"
x
xymox
.... bez jasnych i sprecyzowanych szans na wygraną.
Zachód mocno się jednak różni od Wschodu, co Wschód nam tu ciągle wypomina. Niehołubiony przez Wielkopolan Piłsudski traktował nas jak Niemców a i tak musieliśmy Mu pomagać podczas bolszewickiej inwazji roku 1920 ( choć przecież sam tych Rosjan zaatakował a potem trzeba było Warszawy bronić, prawda?)
Niestety, Powstanie Warszawskie przygotowano jak zwykle " po wschodniemu" , na spontonie , bez wyobraźni co stanie się z setkami tysiącami mieszkańców .
Poznań mógł Rosjan nie znać ale nie wiem na co liczyła Warszawa....
Szkoda ofiar , szkoda młodych ludzi. Jednak jestem zawsze pełen przygnębienia 1 sierpnia gdy tak nasz kraj celebruje dowód głupoty i braku rozwagi swoich obywateli.
Nawet tacy Czesi czy Francusi wywoływali w swoich stolicach powstanie gdy ZACHODNIE armie stały już u wrót Pragi czy Paryża ale wywoływać powstanie ze zanymi bolszewikami u wrót Warszawy? Ludzi którzy raptem 24 lata wcześniej atakowali to miasto? To mądre nie było i nie mogło się udać....
x
x
200 tys. istnień ludzkich poszło na marne dla idiotycznych ambicyjek.
a
ak
200 tyś zamordowanych i miasto zniszczone bardziej niż Hiroshima. Gen. Anders: "Wywołanie powstania uważamy za ciężką zbrodnię i pytamy się, kto ponosi za to odpowiedzialność."
Dodaj ogłoszenie