reklama

Piotr Zychowicz: AK kolaborowało z Sowietami. Jej dowódcy zaoszczędzili pracy NKWD

Jakub SzczepańskiZaktualizowano 
Piotr Zychowicz
Piotr Zychowicz FOT. BARTEK SYTA/Polskapresse
- Miasto zostało zburzone, warszawiacy rozpędzeni, a AK zlikwidowana. Powstanie warszawskie było więc najlepszym prezentem dla Stalina - mówi publicysta historyczny Piotr Zychowicz, autor książki"Obłęd '44", w rozmowie z Jakubem Szczepańskim.

Czuje się Pan już historycznym celebrytą?

Broń Boże! Taki status mnie zupełnie nie interesuje. Chcę po prostu pisać ciekawe książki.

"Obłęd '44" musi być ciekawy, skoro dwa tygodnie przed publikacją wywołuje gorącą dyskusję.

No, tak. Książki jeszcze nie ma na rynku, a już zaczęła się debata. To sytuacja groteskowa. Mam więc jedną radę: wszyscy, którzy chcą dyskutować o książce, powinni najpierw zadać sobie trud i ją przeczytać.

W "Obłędzie" znalazły się fakty i tezy, które mogą być dla wielu czytelników szokujące.

Nie ma drugiej dziedziny na świecie tak zakłamanej jak historia. Ta nauka jest używana do celów politycznych, ideologicznych. A spośród wszystkich zakłamanych historii na świecie najbardziej zakłamaną jest - może oprócz historii rosyjskiej - historia Polski. Mamy tu do czynienia z rozmaitymi formami zakłamania. Jedną z nich jest patriotyczna poprawność.

A jak Pan rozumie patriotyczną poprawność?

Sprowadza się to do plemiennego podejścia do historii. To znaczy, że wszystkie działania Polaków zawsze były słuszne, wszyscy nasi przywódcy byli nieomylni, a jeżeli cokolwiek złego się nam przydarzyło, to było to tylko i wyłącznie winą obcych. Można tu podstawiać do woli: Szwabów, Ruskich, Żydów, Ukraińców, Amerykanów, Angoli i tak dalej. Tymczasem wiele naszych porażek było w dużej mierze zawinionych przez nas. Dotyczy to upadku I Rzeczpospolitej, upadku II Rzeczpospolitej czy klęski w II wojnie światowej.

Książkę reklamuje się jako rzecz o powstaniu warszawskim. To nie do końca prawda. To publikacja o fatalnej polityce z czasów II wojny światowej. Pisze Pan o Monte Cassino, Wołyniu. Powstanie warszawskie to ukoronowanie całego wywodu.

Ta książka to próba pokazania, w jaki sposób znaleźliśmy się na równi pochyłej, która doprowadziła nas do katastrofy. Co się stało, że przegraliśmy II wojnę światową? Napoleon Bonaparte powiedział kiedyś, że wojnę przegrywa ten, kto popełni najwięcej błędów. I niestety - wbrew naszej hurrapatriotycznej historiografii - powiedzenie to idealnie pasuje do Polski podczas II wojny światowej. Jeżeli w narodzie polskim rzeczywiście drzemią jakieś instynkty samobójcze, to nigdy wcześniej i nigdy później nie ujawniły się one tak silnie jak wówczas. Polityka nasza podczas II wojny nosiła wszelkie znamiona obłędu. Apogeum tego obłędu był zaś rok 1944. Kiedy myślę dzisiaj o powstaniu warszawskim, to ogarnia mnie bezbrzeżny smutek. Śmierć 200 tys. ludzi, najlepszych synów ojczyzny, w tym wielu kobiet i dzieci...

Do tej pory nie podnieśliśmy się po tej tragedii.

Niestety. Do tego zburzenie stolicy państwa, wyrwanie serca narodowi. Zniszczenie archiwów, bezcennych dzieł sztuki, zabytków, kościołów, doprowadzenie do ruiny materialnej miliona obywateli. A wreszcie zlikwidowanie budowanej z takim mozołem i poświęceniem Armii Krajowej. Powstanie warszawskie było ostatnim gwoździem do trumny naszej niepodległości. Było dobiciem II RP i ostatnim wielkim aktem zagłady naszych elit. Kiedy więc myślę o tym, że powstanie warszawskie się nie opłaciło, że cała ta gigantyczna ofiara nie przyniosła żadnego efektu, to robi mi się potwornie smutno. Ale wręcz rozpacz mnie ogarnia, kiedy myślę, że już przed wywołaniem powstania nie mogło być żadnych wątpliwości, że może ono przynieść jakikolwiek efekt.

Dlaczego?

Bo w lipcu 1944 r. sprawa niepodległości Polski była już przegrana. I nic, nawet najbardziej krwawe ofiary, nie mogło tego zmienić. W momencie, kiedy Armia Czerwona zalewała nasze terytoria, los nasz był przypieczętowany. To był koniec marzeń o wolnej Polsce. Jan Karski po konferencji teherańskiej w 1943 r. powiedział: "Polska w sensie politycznym wojnę przegrała. Gdyby nasi politycy, zamiast żyć pobożnymi życzeniami, mieli odwagę spojrzeć prawdzie w oczy, usiedliby razem i zastanowili się, jak mamy tę wojnę przegrać. Powinniśmy zacząć myśleć o tym, jak oszczędzić krajowi strat i ofiar, jak go uzbroić i przygotować najlepiej do tego, co go czeka". Miał rację. Niestety, jak wiemy, nasi politycy i wojskowi podjęli zupełnie inne działania.

Najlepiej było chyba nie robić nic.

To jest właśnie odpowiedź, którą daję w książce. Wiem, że to bardzo kłóci się z naszym temperamentem, ale w 1944 r. powinniśmy byli pozostać bierni. Jest wielu przeciwników powstania warszawskiego, którzy uważają, że zamiast walczyć z Niemcami, trzeba było robić powstanie przeciwko Sowietom. Skończyłoby się to jednak taką samą masakrą. W walce z Armią Czerwoną również nie mieliśmy bowiem żadnych szans. W 1944 r. mieliśmy trzy możliwości: walczyć z Niemcami, walczyć z Sowietami albo nie robić nic. Należało wybrać tę ostatnią.

Podtytuł Pańskiej książki brzmi: "Jak Polacy zrobili prezent Stalinowi, wywołując powstanie warszawskie". Jak to interpretować?

Proszę spojrzeć na sytuację w roku 1944. Armia Czerwona wkracza do Polski, aby ją ujarzmić. Na jej drodze leży jednak niepokorne miasto z silną, niepodległościową organizacją, jaką jest Armia Krajowa. Hans Frank w 1943 r. powiedział:

"Mamy w tym kraju jeden punkt, z którego pochodzi wszystko zło: to Warszawa. Gdybyśmy nie mieli Warszawy w Generalnym Gubernatorstwie, to nie mielibyśmy czterech piątych trudności, z którymi musimy walczyć. Warszawa jest i pozostaje ogniskiem zamętu, punktem, z którego rozprzestrzenia się niepokój w tym kraju".

Stalin mógł obawiać się, że Warszawa będzie odgrywała podobną rolę pod nową, sowiecką okupacją. Że będzie główną przeszkodą na drodze do ujarzmienia Polski. Powstanie warszawskie usunęło ten problem. Miasto zostało zburzone, warszawiacy rozpędzeni na cztery strony świata, a AK zlikwidowana. Był to więc najlepszy prezent dla Stalina. Niestety powstanie warszawskie leżało tylko i wyłącznie w interesie Związku Sowieckiego. Dla Polski i Polaków było tylko wielkim nieszczęściem.

Trzeba przyznać, że Pańska książka jest naszpikowana kontrowersyjnymi treściami. Pisze Pan, że Armia Krajowa podjęła kolaborację z Sowietami.

W nocy z 3 na 4 stycznia 1944 r. pierwsze oddziały sowieckie przekroczyły przedwojenne granice Polski. Miało to miejsce na Wołyniu. Nasze ziemie zaczęła zalewać Armia Czerwona. Dla wszystkich myślących rozsądnie Polaków stało się jasne, że rozpoczęła się nowa, sowiecka okupacja, nowy sowiecki podbój. Tymczasem stała się rzecz w dziejach Polski absolutnie bez precedensu. W naszych dziejach byliśmy co najmniej kilkanaście razy najeżdżani przez naszego wschodniego sąsiada. I za każdym razem Polacy witali wkraczających Rosjan, a później bolszewików, szablami i kulami karabinowymi. Walczyli w obronie swojej ojczyzny. A w 1944 r. doszło do jedynego przypadku w naszych dziejach, kiedy Polacy witali Rosjan chlebem i solą. Armia Krajowa pomagała Sowietom w zdobywaniu własnej ojczyzny. W ramach "Burzy" miejscowy dowódca AK musiał ujawnić siebie i swoich ludzi wobec najbliższej jednostki sowieckiej i walczyć z nią ramię w ramię. Według słownikowej definicji była to więc kolaboracja, czyli współpraca z wojskami nieprzyjaciela na własnym terytorium.

Ostre słowa.

Polska miała przejściowy sojusz - zresztą fatalny - z Sowietami od 1941 r. Został on jednak zerwany przez Stalina w kwietniu 1943 r., po odkryciu grobów katyńskich. Bolszewicy nie ukrywali swoich agresywnych zamiarów wobec Rzeczypospolitej. Tymczasem kierownictwo Polskiego Państwa Podziemnego i rząd RP na uchodźstwie, bojąc się po męsku spojrzeć w oczy faktom, wymyśliły absurdalny termin "sojusznicy naszych sojuszników". Było to samooszukiwanie się. Sowiety nie były dla nas żadnym sojusznikiem, były śmiertelnym wrogiem. Nieszczęściem AK było to, że ci młodzi chłopcy, do których mam taki szacunek, bohaterscy żołnierze podziemia, dostali rozkaz pomagania nieprzyjacielowi.

Konsekwencje były opłakane.

Konsekwencje były dramatyczne. Jednostki AK, które przystąpiły do akcji "Burza", zostały zlikwidowane przez NKWD. Polskie Państwo Podziemne, które przez pięć lat nie dało się Niemcom, teraz zostało rozbite przez bolszewików niemal z marszu. Nie mogło być inaczej, skoro ta struktura sama ujawniła się wobec nowego okupanta. Była to największa w historii autodenuncjacja. Mówiąc wprost: żołnierze AK zostali przez swoje dowództwo wydani w ręce sowieckiej bezpieki. Wielu zostało zgładzonych, wielu wywiezionych do łagrów. Jedynym efektem akcji "Burza" było zaoszczędzenie ogromnej pracy NKWD.

Sami zrobiliśmy prezent największemu wrogowi.

Według dokumentów AK 80 proc. aresztowań jej żołnierzy po 1944 r. było skutkiem ujawnienia podczas "Burzy". I nie było to coś, czego nie można było przewidzieć. Ostrzegał przed tym naczelny wódz gen. Kazimierz Sosnkowski, którego rozkazy zostały zignorowane. Ostrzegali również piłsudczycy wierni ideologii Marszałka, według której Związek Sowiecki był naszym najgroźniejszym nieprzyjacielem. Do "Burzy" nie dołączyło się wielu rozsądnie myślących oficerów AK - choćby "Łupaszka" na Wileńszczyźnie czy "Mścisław" na Białostocczyźnie. Akcję tę za absurd uznały Narodowe Siły Zbrojne. Byli więc Polacy, którzy zachowali zdolność logicznego myślenia. Niestety zwyciężyła koncepcja oparta na mrzonkach i iluzjach. Zwyciężyła wiara, że można się porozumieć ze Związkiem Sowieckim.

W książce pisze Pan, że sama walka z Niemcami w 1944 r. nie miała sensu.

Tak, bo była bezsensowną stratą energii, sprzętu, a przede wszystkim ludzi. Po bitwie pod Stalingradem, kiedy potęga Wehrmachtu została złamana i Niemcy przeszli do defensywy na froncie wschodnim, stało się jasne, że III Rzesza wojnę przegra i prędzej czy później będzie musiała wycofać się z Polski. Od tej pory Niemcy byli więc tylko przeciwnikiem przejściowym, niestanowiącym długofalowego zagrożenia dla niepodległości Polski. Uzbrojona w pistolety i butelki z benzyną Armia Krajowa nie mogła dobić Wehrmachtu. Mogli tego dokonać wyłącznie alianci dysponujący czołgami, artylerią i samolotami. Mogli to zrobić tylko Sowieci, Anglicy i Amerykanie. Nasz udział w tej walce przynosił więc jedynie niepotrzebne straty, a nie mógł przynieść żadnych efektów. Wystarczyło cierpliwie poczekać - i Niemcy sami by odeszli.

Jak na tym tle widzi Pan zryw stolicy?

Dzisiaj powstanie warszawskie przedstawiane jest jako akt antysowiecki. To jakieś nieporozumienie. Polacy na ulicach swojej stolicy zaatakowali bowiem Niemców, którzy z Sowietami walczyli. Powstanie było więc antyniemieckie. Celem powstania było przejęcie kontroli nad miastem i przywitanie bolszewików w roli gospodarza, jako sojusznika naszych sojuszników. Zryw ten był kolejną próbą - po kompromitującym fiasku "Burzy" - otwarcia drogi do porozumienia polsko-sowieckiego. Różnie można to nazwać, ale na pewno nie było to więc działanie antybolszewickie, jak nam to się wmawia.

Cel był od początku nietrafiony?

Tak, była to fatalna pomyłka. 22 lipca 1944 r. Stalin powołał PKWN, czyli komunistyczny rząd przyszłej, zniewolonej Polski. Miał swoich czerwonych Quislingów i Bór-Komorowski z Armią Krajową byli mu do niczego niepotrzebni. AK była dla niego organizacją wrogą, z którą nie miał najmniejszego zamiaru się dogadywać. Bo i po co, skoro na terenie Polski miał milion żołnierzy. Nie musiał się z nikim dzielić Polską. Komenda Główna AK udawała jednak, że nie dostrzega tych oczywistych faktów. Fatalną rolę odegrał tu premier Stanisław Mikołajczyk, który był wielkim zwolennikiem powstania i podjudzał do niego AK. Wierzył, że powstanie doprowadzi do ugody i pojednania z bolszewikami. Temu oderwanemu od rzeczywistości nieszczęsnemu człowiekowi wydawało się, że powstanie będzie atutem w jego rękach podczas rozmów na Kremlu.

Zabrakło trzeźwego myślenia.

Mikołajczyk myślał, że po wybuchu powstania będzie rozmawiał ze Stalinem z pozycji siły. Efekt był odwrotny. Tak jak przewidywali to płk Janusz Bokszczanin i inni rozsądni oficerowie Komendy Głównej AK, których nie wysłuchano i odsunięto na boczny tor, bolszewicy stanęli na linii Wisły i nie mieli najmniejszego zamiaru pomagać Polakom. Bo i dlaczego mieliby ratować swoich wrogów? Spokojnie patrzyli więc, jak Hitler wykonuje za nich brudną robotę i niszczy AK. Powstanie warszawskie było drugim Katyniem. A Mikołajczyk, zamiast z pozycji siły, rozmawiał ze Stalinem z pozycji petenta. Płaszczył się przed nim, błagał go o pomoc, a Stalin tylko się śmiał z naiwności Polaków.

Padają bardzo mocne słowa i bardzo mocne tezy. Nie boi się Pan krytyki?

Chyba każdy zgodzi się z tym, że celem Związku Sowieckiego od pierwszego dnia wojny, a nawet od podpisania paktu Ribbentrop-Mołotow był podbój Polski. Ten cel był konsekwentnie realizowany. 17 września, deportacje, Katyń, mordy w czerwcu i lipcu 1941 r., potem kolejna okupacja po roku 1944. Stworzenie PPR, Związku Patriotów Polskich, Armii Berlinga, PKWN. Stalin prowadził swoją politykę zmierzającą do pełnego ujarzmienia Polski w sposób całkowicie otwarty. Często mówi się o nim, że był człowiekiem perfidnym i podstępnym, ale akurat swoje antypolskie działania prowadził z otwartą przyłbicą. To, że nasi przywódcy tego nie dostrzegali - czy też nie chcieli dostrzec - pozostaje zagadką.

Okazało się, że kierownictwo Państwa Podziemnego i premier Mikołajczyk działali jak dzieci we mgle.

Podstawowym pytaniem, które wszyscy musimy sobie zadawać, jest: dlaczego kierownictwo polityczne i wojskowe Polski zamykało oczy na rzeczywistość? Prowadzoną przez nie politykę wybitny piłsudczyk płk Ignacy Matuszewski nazwał trafnie polityką strusia, który chowa głowę w piasek. Wiara w to, że jeżeli poślemy nasze dzieci, aby skrwawiły się na barykadach, i zadziwimy naszym bohaterstwem świat, to pełni podziwu Anglosasi pomogą nam zawrzeć kompromis z Sowietami, była czymś niepojętym. To były miraże, które rozwiały się jak dym. Prawa geopolityczne były nieubłagane. W 1939 r. najechało nas dwóch wrogów i niepodległość mogliśmy odzyskać tylko i wyłącznie wtedy, gdyby obaj ci wrogowie zostali pobici.

Podobnie jak podczas I wojny światowej.

Dokładnie. W roku 1917 Niemcy rozbiły Rosję, a rok później same załamały się na froncie zachodnim i kapitulowały na rzecz aliantów zachodnich. Obaj zaborcy legli w gruzach i dzięki temu Polska odzyskała wolność. Tylko powtórzenie tego scenariusza mogło nam przynieść sukces podczas II wojny światowej. W naszym interesie leżało więc to, żeby Niemcy najpierw rozbiły Związek Sowiecki, a później same przegrały na froncie z Anglią i Ameryką. Choć wielu ludzi zdawało sobie z tego sprawę, ostatecznie w polskich czynnikach rządowych zwyciężyła inna koncepcja. Słuszna doktryna dwóch wrogów została zarzucona i Polacy robili wszystko, żeby najkorzystniejszy scenariusz się nie zrealizował. Wbrew naszym interesom pomagaliśmy Sowietom w zwycięstwie na froncie wschodnim. Potwornym błędem było choćby działanie organizacji "Wachlarz", która wysadzała niemieckie transporty z bronią idące na Wschód. Dla Sowietów działał nasz wywiad, nasza dywersja.

W książce i podczas tej rozmowy robi Pan rzecz niesłychaną. Uderza Pan w legendę AK.

Nie zgadzam się z tym. Według mnie Armię Krajową tworzyli ludzie. Tworzyli ją żołnierze, którzy są dla mnie wielkimi bohaterami. Jestem głęboko przekonany, że nigdy w naszych dziejach nie mieliśmy lepszego i wspanialszego wojska niż oddziały AK walczące w powstaniu warszawskim. Nie dlatego, że żołnierze ci byli dobrze wyszkoleni, bo byli wyszkoleni źle. Nie dlatego, że byli dobrze uzbrojeni, bo broni nie mieli niemal w ogóle. Ale dlatego, że bez wyszkolenia i bez broni w imię umiłowania wolności i ojczyzny walczyli jak lwy ze znacznie potężniejszym wrogiem. Mój wielki szacunek dla tych bohaterów nie oznacza jednak, że mam równym szacunkiem darzyć ludzi, którzy wysłali najlepszą polską młodzież z gołymi rękami na czołgi. Ludzi, którzy w imię politycznych mrzonek zaprzepaścili nasze najlepsze pokolenie.

Czyli nie uderza Pan w legendę Armii Krajowej, tylko w nieudolne kierownictwo organizacji?

Rzeczywiście, bardzo krytycznie oceniam kierownictwo wojskowe Polski Podziemnej. Ale po aresztowaniu gen. Stefana Grota-Roweckiego. Grot był bowiem fenomenalnym oficerem, znakomitym dowódcą, człowiekiem, który stworzył AK i trzymał ją żelazną ręką. Był zdecydowanym przeciwnikiem współdziałania z Sowietami i podejmowania akcji powstańczej, która nie miałaby stuprocentowych szans na powodzenie. Gdyby Grot-Rowecki nie został aresztowany w roku 1943, to całego tego koszmaru - hekatomby powstania warszawskiego i absurdu akcji "Burza" - po prostu by nie było. Jego aresztowanie przez gestapo było jedną z największych tragedii Polaków podczas II wojny światowej. Pociągnęło za sobą fatalne konsekwencje.

Jedną z tych konsekwencji była nominacja Bora-Komorowskiego na jego następcę.

Było to dramatem dla AK, ale również dla tego oficera. Bór, z czego zresztą zdawał sobie sprawę i o czym mówił otwarcie, był nieprzygotowany do kierowania tak wielką strukturą. Nie miał do tego predyspozycji intelektualnych, niezbędnego autorytetu i wykształcenia wojskowego. Nie miał charyzmy i doświadczenia. AK pod dowództwem Bora stawała się tworem bez głowy. Wykorzystało to kilku oficerów z jego otoczenia. Przede wszystkim gen. Okulicki, który odegrał bardzo dwuznaczną rolę. Wokół tej postaci pojawia się wiele niepokojących pytań, o czym obszernie piszę w książce. Skupił on wokół siebie grupę oficerów prących do walki - Pełczyńskiego, Rzepeckiego, Chruściela - i sterroryzowali znajdującego się na skraju załamania psychicznego Bora. Zmusili tego biednego człowieka do wydania fatalnego rozkazu o powstaniu. A przecież w marcu 1944 r. Warszawa została wyłączona z akcji "Burza" właśnie w trosce o bezpieczeństwo jej mieszkańców i bezcenne zabytki. Zdecydowano, że żadnych walk w stolicy nie będzie, czego konsekwencją było odesłanie sporej części broni do innych okręgów AK. Okulicki i jego grupa zupełnie się tym jednak nie przejmowali. Oficer ten mówił, że mury się muszą walić, krew się musi lać, żeby wstrząsnąć sumieniem świata. Oczywiście był to absurd. Typowo polskie chciejstwo. Świata hekatomba Warszawy nic nie obchodziła. Dopóki III Rzesza nie była pokonana, Anglosasi nie zrobiliby nic, co mogłoby się nie spodobać Stalinowi.

"Obłęd '44" zmieni podręczniki do historii?

Na pewno nie. Propagandowe mity są zakorzenione zbyt silnie. Mam jednak nadzieję na konstruktywną debatę pozbawioną frazesów i oskarżania wszystkich, którzy ośmielą się mieć inne zdanie, o zdradę i zaprzaństwo. W przyszłym roku minie 70 lat od tragedii powstania warszawskiego i naszej porażki w II wojnie światowej. Upłynęło więc chyba dość czasu, żeby wreszcie w spokojny sposób porozmawiać o naszych błędach.

Chce Pan przemówić do rozsądku opinii publicznej?

Chcę skłonić Polaków do wyciągania wniosków z historii. Nigdy wcześniej ani nigdy później nie zapłaciliśmy tak wysokiej ceny za to, że przyszło nam żyć między Niemcami a Rosją. Nigdy nasi dwaj potężni sąsiedzi nie zadali nam tak wielkich strat jak podczas II wojny światowej. Choć ludzie, którzy popełniali wówczas fatalne decyzje - Beck, Sikorski, Mikołajczyk - dawno nie żyją, nie zmienił się nasz koszmarny adres geopolityczny. Nadal żyjemy między Niemcami a Rosją. Jeżeli więc historię będziemy cały czas traktować wyłącznie jako narzędzie do propagandy i pokrzepiania serc, jeżeli będziemy gloryfikować nasze porażki i błędy, będziemy skazani na to, żeby te błędy powtarzać w przyszłości. Będziemy skazani na to, żeby dalej przegrywać. A kolejnej wojny i kolejnego powstania możemy już jako naród nie przetrwać.

Poznaj Tajemnice Państwa Podziemnego:
"Tajemnice Państwa Podziemnego" to dokumentalny serial historyczny wyprodukowany przez Polska Press Grupę we współpracy z Muzeum Powstania Warszawskiego. Patronem medialnym jest miesięcznik "Nasza Historia".

Tajemnice Państwa Podziemnego - wydanie specjalne Naszej Historii

Zima 30-lecia w Polsce, zasypie nas śnieg

Wideo

Materiał oryginalny: Piotr Zychowicz: AK kolaborowało z Sowietami. Jej dowódcy zaoszczędzili pracy NKWD - Polska Times

Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych”i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Komentarze 108

Ta strona jest chroniona przez reCAPTCHA i obowiązują na niej polityka prywatności oraz warunki korzystania z usługi firmy Google. Dodając komentarz, akceptujesz regulamin oraz Politykę Prywatności.

Podaj powód zgłoszenia

a
andrzeja

i, jak wszystko na to wskazuje, zero wiedzy. (www.powstanie.pl)

L
Lenka

Książka realnie oddająca klimat przygotowań do wybuchu Powstania, obalająca większość argumentów wysuwanych przy obronie celowości jego rozpoczęcia. Znalazłam kilka faktów, o których nie czytałam, a o których dopiero teraz zaczyna się mówić(m.in. o obecności agentów sowieckich w strukturach AK). Polecam gorąco, również tym, którzy uważają, że Powstanie było potrzebne.

B
Bunia

A historia pana Okulickiego jest bardzo mocno podejrzana-siedzac na Lubiance prawdopodobnie zostal zwerbowany i dlatego tak usilnie i wbrew rozsadkowi parl do powstania-takie dostal zadanie! Jesli kiedykolwiek jakims cudem otworza sie rosyjskie archiwa dopiero sie wszyscy zdziwimy!

B
Bunia

Zgadzam sie w 100%-ach

w
walker

II wojnę wygrali ..żydzi/Żydzi ? Poświęcenie biedoty z Europy środkowo-wschodniej w zamian za przyczułek, a potem własne państwo w Palestynie, a także długoterminowe zwiększenie wpływów w Anglii i USA (państwa prowadzące wojnę pożyczają.. a banki należą już do tych co trzeba) wygląda na logiczny, wyrachowany (niczym z postulatów Zychowicza) i okrutny, lecz skuteczny krok.

K
KD

Spierdalaj na szczaw, kretynie. Moze jeszcze bedziesz osobiscie mordowal strzalem w tyl glowy?

G
Gość

Sowieci po przełamaniu obrony na Dnieprze posiadali na kierunku berlińskim decydującym o czasie trwania wojny przytłaczająca przewagę nad Niemcami, którzy mogli się ratować przed zupełną likwidacją jak w Stalingradzie tylko propagandą Hitlera i rozkazami Stalina. Tylko do zajęcia lublina skierowano 410 tysiecy żołnierzy w 42 dywizjach, kilku korpusach i Armii pancernej II z 1620 czołgami i ponad 1500 nowoczesnymi samolotami pod dowództwem gen Bogdanowa. Wbrew logice i taktyce Niemcy przeznaczyli do "obrony Lublina" 4300 żołnierzy i policjantów dysponujących 47 samobieżnymi armatami i czołgami loraz ponad 200 armatami. Mieli pod dlow gen Hialmara Mosera realizować PRZYGOTOWANE JUŻ W 1943 "ZARZĄDZENIE OBRONY" CZYLI SCENARIUSZ PRZEKAZYWANIA LUBLINA SOWIETOM.!!! przewidujący wysadzenie 22 "obiektów" w tym "środmieścia" i "szxpital Bobolanum".m Zdolali przygotować do wysadzenia ruiny hotelu wiktoria. LADUNKI WYKRYTO I USUNIĘTO PRZY BUDOWIE "PEDETU"
Nie tylko to moze świadczyć, że w milionowym mieście na lini frontu ludności Warszawy groziła pewna zaglada podlobnie jak ludności Leningradu lub gett i to po zdominowaniu przez folksdojczów i funkcyjnych, W warunkach zimy 1944/45 nie trzeba bylo do tej zaglady decyzji lub organizacji
Zajęcie WARSZAwy jako przyczulka i wycofanie na lewy brzeg nie mogło być realizowane jako wykazujące ogromna przewagę sowiecką i brak potrzeby zatrzymywania frontu
Wisła w dniu zajęcia prawego brzegu wogóle nie była broniona i jeden batalion sowiecki zajął przyczułek pod Kazimierzem , który był broniony z ogromnymi stratami

z
zimny

Pudło.
...bo śmierć dla mieszkańców warszawskiego getta była prawie 100% pewnością.
Zobacz losy żydowskich mieszkańców Krakowa.
...a śmierć z rąk okupanta dla polskich mieszkańców Warszawy – nie była pewnością.
Zobacz losy Polaków - mieszkańców Krakowa.

Desperackie czyny może podjąć inteligenty człowiek, ale pod warunkiem że jest w sytuacji bez wyjścia (na przykład w getto pod hitlerowską okupacją).
Desperackie czyny w sytuacjach które NIE SĄ bez wyjścia to kompromitacja.

z
zimny

...ale poniżej dwóch tysięcy, głównie degeneratów, tak jak @Rozum2 pisze.
Czyli wynik meczu jak zwykle.

Pozwalajmy więc dalej aby w Polsce kibole definiowali czym jest patriotyzm, a mamy gwarancję powtórzenia się tej tragi-tragedii (bo tragokomedią niestety nie jest).

z
zimny

1: że nie wolno nam czegoś oceniać.
Totalna bzdura. Mamy prawo oraz *obowiązek* analizować na trzeźwo swoją historię.
Wydarzenie w którym 1,8% ludności Warszawy (18000 AK pod przywództwem kilkunastu dowódców w milionowym mieście), postanawia rozpocząć walki w mieście należy przeanalizować.
2: zryw uzasadnia się subiektywnym postrzeganiem horroru okupacji.
Sam tak myślałem do niedawna. Totalna bzdura również. Zychowicz z tym tematem rozprawia się bardzo szczegółowo ale niestety aby się z jego argumentacją zapoznać należy przeczytać książkę, a ta ma 500 stron.
Na teraz niech wystarczy stwierdzenie, że nie zaczyna się ogromnej, ryzykownej operacji wojskowej (AK było wojskiem, nie klubem nerwusów) bazując na impulsach na poziomie dziecka (z całym szacunkiem dla Pana córki).
Takie decyzje powinni podejmować zimno myślący profesjonaliści: politycy, wojskowi.
Naprawde polecam przeczytać książkę. Dowiadujemy się z niej o TOTALNEJ amatorszczyźnie naszego politycznego i wojskowego dowódctwa, od Londynu aż po Warszawę.

Drugą Wojnę Światową wygrały państwa które prowadziły wojnę pragmatycznie, logicznie, bezwzględnie, zabijając wrogów a nie trwoniąc życie własnych obywateli. Jedynym wyjątkiem jest Związek Radziecki, ale patrząc z perspektywy jego wdeptanych w ziemię obywateli (a nie komunistycznych kacyków) trudno powiedzieć żeby tę wojnę wygrali.
Wygrały tę wojne te narody (państwa) które były w stanie ją wykorzystać jako lekcję historii lub/i trampolinę cywilizacyną: USA, Japonia, Niemcy, Anglia.

a
aton

bardzo prosze o taki sam komentarz na temat powstania w getcie warszawskim,nie bylo obietnic pomocy stalina ,ani aliantow zachodnich- a jednak bylo.niemcow zabito kilkadziesiat a zydow wymordowano 65 tys.-(ponoc godna smierc) miotaczami ognia w piwnicach-dzieci,kobiety-a dowodztwo ucieklo przez wczesnie wykopane tunele (np. marek edelman)

A
Archi

Takich głupot jakie plecie ten chłopaczek, to dawno nie słyszałem. Trzydzieści lat temu mógłby konkurować z Albinem Siwakiem i historykami Trybuny Ludu.
Żeby pisać o historii trzeba ją rozumieć, umieć patrzeć z perspektywy ówczesnych. Ten koleś rozumuje jak typowy wykształciuch - ma trochę wiedzy i zero pomyślunku.

p
ponury424

Ogromny szacunek dla cywilnej ludności Warszawy i szeregowych żołnierzy z AK walczących w Powstaniu Warszawskim im należy się cześć ponieważ sami nie do końca zorientowani w sytuacji zaufali swoim dowódcom i zostali rzuceni do walki która była z góry zaplanowaną klęską przez takich panów generałów jak Okulicki, Pełczyński i paru innych.
Niestety z wielu dokumentów wynika iż prący za wszelką cenę do powstania pan generał Okulicki wykonywał polecenia obcej agentury, jeżeli zostanie to potwierdzone należy osądzić pana generała Okulickiego tak samo jak osobnika o nazwisku Erich von dem Bach-Zelewski.
Bilans Powstania Warszawskiego jest tragiczny 200000 tysięcy ofiar wymordowanych często w bestialski sposób zarówno powstańców jak i cywilów, zburzone i spalone w 90 procentach miasto, było to na rękę towarzystwu które przyjechało na czołgach ze wschodu i objeło władzę, co nie udało im się w 1920 r. osiągneli po drugiej wojnie światowej.
Towarzystwo które z Polską i Polakami w wiekszości nie miało nic wspólnego natychmiast zaczęło mordować pozostałych przy życiu żołnierzy z AK, BCh i NSZ których nie zdołali wymordować Niemcy.
Niektóre nazwiska nowych władców Polski którzy wydawali wyroki śmierci na Polskich patriotów:
Jakub Berman, Józef Różański vel Josek Goldberg, Julia Brystygier-Prajs, Helena Wolińska-Fajga Mindla, Stefan Michnik-Szechter i tysiące im podobnych.

j
jajacek

miało sens czy nie miało ?
Jest jednoznaczna odpowiedź?
Zaoszczędzilibyśmy broni, młodzieży ?
Broń by zarekwirowali albo ta ocalona młodzież wylądowałaby z nią w lesie, w antysowieckiej partyzantce. Jeśli nie, to odwiedziłaby by Syberię masowo. W Polsce Stalin by takiej grupy nie tolerował. Powstanie było złe, ale co byłoby lepsze ? ucieczka na zachód, razem z Niemcami ?

J
Jackal

Tezy o kolaboracji są z d*** wzięte. Ciekawe kto spłodził pachołka głoszącego takie brednie? Żeby w tamtych czasach walczyć jako AK-owiec trzeba było mieć jaja i kochać swój kraj a nie być wypierdkiem służącym niemiaszkom lub ruskim. Wystarczy spojrzeć na to zdjęcie i wszystko widać : ).

Dodaj ogłoszenie

Wykryliśmy, że nadal blokujesz reklamy...

To dzięki reklamom możemy dostarczyć dla Ciebie wartościowe informacje. Jeśli cenisz naszą pracę, prosimy, odblokuj reklamy na naszej stronie.

Dziękujemy za Twoje wsparcie!

Jasne, chcę odblokować
Przycisk nie działa ?
1.
W prawym górnym rogu przegladarki znajdź i kliknij ikonkę AdBlock. Z otwartego menu wybierz opcję "Wstrzymaj blokowanie na stronach w tej domenie".
krok 1
2.
Pojawi się okienko AdBlock. Przesuń suwak maksymalnie w prawą stronę, a nastepnie kliknij "Wyklucz".
krok 2
3.
Gotowe! Zielona ikonka informuje, że reklamy na stronie zostały odblokowane.
krok 3